Składki pracodawcy
Składki pracodawcy to część składek na ubezpieczenia społeczne i fundusze pozaubezpieczeniowe, którą firma finansuje z własnych środków – ponad wynagrodzenie brutto pracownika. To one sprawiają, że całkowity koszt zatrudnienia jest o około jedną piątą wyższy niż kwota brutto z umowy.
Jakie składki finansuje pracodawca?
Przy umowie o pracę pracodawca nalicza od wynagrodzenia brutto i finansuje z własnych środków następujące składki:
| Składka | Stawka (% podstawy) |
|---|---|
| Emerytalna | 9,76% |
| Rentowa | 6,50% |
| Wypadkowa | 0,67–3,33% (zależnie od ryzyka w branży; dla wielu firm 1,67%) |
| Fundusz Pracy (z FS) | 2,45% |
| FGŚP | 0,10% |
| Wpłata na PPK (jeśli pracownik uczestniczy) | 1,5% (podstawowa; dobrowolnie do 4%) |
Łącznie daje to zwykle około 20,5% wynagrodzenia brutto (bez PPK). W niektórych sytuacjach dochodzi jeszcze składka na Fundusz Emerytur Pomostowych (za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach), a w innych przysługują zwolnienia – np. z Funduszu Pracy i FGŚP za pracowników po osiągnięciu określonego wieku (55 lat kobiety, 60 lat mężczyźni).
Ile wynosi całkowity koszt zatrudnienia?
Przykład: przy wynagrodzeniu 5000 zł brutto i składce wypadkowej 1,67% składki pracodawcy wyniosą około 1024 zł, więc całkowity koszt pracodawcy to około 6024 zł miesięcznie – nie licząc ewentualnej wpłaty na PPK (75 zł przy stawce podstawowej), benefitów, odpisu na ZFŚS czy kosztów stanowiska pracy.
Składki pracodawcy a składki pracownika
Składki dzielą się między obie strony: pracownik finansuje ze swojego brutto 13,71% (emerytalna 9,76%, rentowa 1,5%, chorobowa 2,45%) oraz składkę zdrowotną, a pracodawca – opisane wyżej. Dlatego kwota brutto z umowy to ani to, co pracownik dostaje „na rękę”, ani to, ile firma faktycznie płaci; różnice wyjaśnia hasło wynagrodzenie brutto i netto.